Муу хүний амьдрал

Аавын минь ээжий

Ачтан буурал эмээ минь гээд бяд дуулдаг даа. Намайг нялх нялзрай байхаас минь өсгөсөн аавын минь ээж ачит буурал ээжийнхээ тухай хүүрнэн өгүүлсүү.

Соци нийгэмийн үе болохоор аав ээж маань ажил ажил гээд гэрийн бараа харах биш дээ. Буурай ээж маань бяд хэдийг өсгөсийн. Цэцэрлэгт хүргэж өгөхдөө үүрээд явдагсан. Өөрөө гүйгээд орчихмоор үүдэн хоймрын зайд байгаа цэцэрлэгтээ яагаад тэгэж үүрүүлж явдыг байсын бөө мэд, бодуул эрхэлж байгаа ухаантай юм байх даа. Өглөө босоод хоносон хүйтэн цай уух гэхээр битгий уу, шинэ цай уу гэдийн. Тэгээд дээр үед нэг хүнтэй алмас тааралдаад барин авч ноцолдоод дийлэхгүй болохоороо

Үүрийн жавраар яваагүй тархи юм даа

Хоносон цай уугаагүй тархи юм даа гэж хэлсээн гэж сургааль хайрладагсан. Буурай ээжийн хэлсэн үгс бөөн амьдралын пилсооп байжээ гэдгийг одооноос л ойлгож байх шиг. Ухаандаа үүрийн жавраар толгой нүцгэн явах аваас улцан билүү дээ өвчтэй болдын гэсэн. Харин тэр хоносон цай яадгийг мэдкүү, анагаах ухааны талын хүмүүс л хэлэх байх. Бодуул ходоодонд муу юм болуу. Тэгээд л түлээ хагалж байхад хүртэл сургааль хэлдэгсэн.

Балтны урт байгаа

Вангийн хатан ч баагүй гээд л. Тэгэхээр түлээ хагалж байхад сүхний эсрэг талд зогсож болохгүй гэсэн үг л дээ. Мэдээж сүх сугаруул юу болох билээ. Хэдэн дэггүй банди нар идэх юм тэсгээхгүй ээ. Тэгэхээр баран идэхээр мэрэн ид гэдэг юм даа хүүхдүүд минь гэж сургана. Олон хүүхэд дарвиж идэхээрээ хир баргийн зүйл тэсгээхгүй байх нь мэдээж. Тэгэхдээ миний буурай хармч хүн байгаагүй ээ. Хавийн амьтныг байгаагаараа ид уу гэж дайлаад суудаг байсын. Ер нь тэгэхдээ дээрх сургааль үг нь аливааг байгаагийнх нь зоргоор балан цалан үрж болохгүй ээ, ариг гамтай хэрэглэ гэсэн утгатай болов уу.  Бага гэлтгүй хийсэн зүйлд маань их баярлаж, тэр хирээрээ хийж бүтээх урам өгдөгсөн. Албатай юм шиг гадуур тэнэж, тоглож ирээд л өлссөнөө гайхаад л эмээгийнхээ өгсөн аагтай шаргал цайнд боорцог хөшиглөж идээд л  ай тэнэг томоогүй хүүхэд нас мээн. Хөгшин хүн хүүхэд хоёр адилхаан гэдэг дээ. Хөөрхий дөө нас дээр гарсан хойноо чихрэнд их дуртай болж билээ. Нас өндөр хэдий ч нуруу цэх, алхаа гишгээ шалмаг, дэлгүүр хоршоо руу өөрөө явдаг байж билээ. Би том болоод буурайдаа хайрцаг хайрцагаар чихэр авч өгнө гэж боддог хүүхэд байсын. Даан ч намайг эрийн цээнд хүрч мөрөөдлөө биелүүлэхийг минь үзэлгүйгээр оюутан ахуй цагт буурай маань бурханы оронд одсон. Буурай ээжээс маань алт шиг сайхан сургааль үгс сэтгэлд минь үлдэн хоцорч дээ. Мөн буурайгаа дуурайгаад бичигсэн чихрэнд их дуртай. Гараа гаргаж чанасан аагтай сайхан цайг нь уусаар цайнд нугасгүй болсон хөөн. Яагаад ч юм дэлгүүр ороод чихэр авах бүрдээ буурайгаа сэтгэлдээ дурсдагсан.